عشق گاهی خواهش برگ است در اندوه تاك.....عشق گاهی رویش برگ است در تن پوش خاك

عشق گاهی... ناودان گریه ی اشك بهار
عشق گاهی.... طعنه بر سرو است... در بالای دار

عشق گاهی .....یك تلنگر.... بر زلال تنگ نور
پیچ و تاب ماهی اندیشه ......در ژرفای تور



عشق گاهی می رود......... آهسته تا عمق نگاه
همنشین خلوت غمگین آه

عشق گاهی...... شور رستن در گیاه
عشق گاهی.... غرقه ی..... خورشید در افسون ماه



عشق گاهی.... سوز هجران است..... در اندوه نی
رمز هوشیاریست ....در مستی می

عشق گاهی.............................. آبی نیلوفریست
قلك... اندیشه ی.... سبز خیال كودكیست

عشق گاهی.... معجز قلب مریض
رویش سبزینه ای ....................در برگ ریز

عشق گاهی.... شرم خورشید است....... در قاب غروب
روزه ای با قصد قربت .....ذكر بر لب...... پایكوب



عشق گاهی..... هق هق.... آرام...... اما بی صدا
اشك ریز.... ذكر محبوب است.................... در پیش خدا

عشق گاهی طعم............. وصلت می دهد
مزه ی شیرین ....وحدت می دهد

عشق گاهی........ شوری هجران دوست
تلخی هرگز.............................. ندیدن های اوست
عشق گاهی یك سفر در شط شب
عشق پاورچین نجوای دو لب



عشق گاهی......... مشق های كودكیست
حس بودن با خدا ..............................در سادگیست

عشق گاهی.... كیمیای زندگیست
عشق در گل....................... راز ناپژمردگیست

عشق گاهی..... هجرت از من.... تا ما شدن
عشق یعنی با تو بودن.................... ما شدن

عشق گاهی بوی.................. رفتن می دهد
صوت شبناك تو را..................................... سر می دهد

عشق گاهی نغمه ای............ در گوش شب
عادتی شیرین.......................................... به نجوای دو لب

عشق گاهی...... می نشیند روی بام
گاه با صد میل................................. می افتد به دام



عشق گاهی......... سر به روی شانه ای
اشك ریز آخر............................... افسانه ای

عشق گاهی........ یك بغل دلواپسی
عطر مستی ساز....... شب بو اطلسی
عشق گاهی ..................................هم حكایت می كند
از جدایی ها شكایت می كند

عشق گاهی نو بهاری............................ گاه پاییزی سرخ زرد!
گاه لبخندی به لب های تو...................... گاهی كوه درد

عشق گاهی.... دست لرزان تو می گیرد..................... درون دست خویش
گاه مكتوب تورا ناخوانده ........................می داند زپیش



عشق گاهی راز پروانه است........................ پیرامون شمع
گاه حس اوج تنهاییست................................................. در انبوه جمع

عشق گاهی........................ بوی یاس رازقی
ساقدوش خانه ی.............................. بن بست ..............یاد مادری

عشق گاهی هم........................... خجالت می كشد
دستمال تر به پیشانی .......................عالم می كشد

عشق گاهی........... ناقه ی اندیشه ها را......... پی كند
هفت منزل را...... تا رسیدن.......................... بی صبوری طی كند

عشق گاهی..................................... هم نجاتت می دهد
سیب در دستی و صاحبخانه............. راهت می دهد

عشق گاهی ....................در عصا پنهان شود
گاه بر آتش............ گلستان می شود

عشق گاهی................................. رود را خواهد شكافت
فتنه ی نمرودیان......... زو رنگ باخت

عشق گاهی............................ خارج از................. ادراك هاست
طعنه ی لولاك.............. بر افلاك هاست


عشق گاهی............................. استخوانی در گلوست
زخم مسماریست................ در پهلوی دوست

عشق گاهی ......................ذكر محبوب است ............بر نی های تیز
گاه در چشمان مشكی.......... اشك ریز

عشق گاهی .......................خاطر فرهاد و شیرین می كند
گاه میل لیلی اش................. با جام مجنون می كند

عشق گاهی.................................. تاری یك آه بر آیینه ای
حسرت نا دیدن................ معشوق در آدینه ای

عشق گاهی.............................. موج دریا می شود
گاه با ساحل .....................هم آوا ........................می شود

عشق گاهی.............................. چاه را منزل كند
یوسفین دل را.................... مطاع دل كند

عشق گاهی ................................هم به خون آغشته شد
با شقایق ها نشست و.................................... هم نشین لاله شد

عشق گاهی............ در فنا معنا شود
واژگان دفتر................................. كشف و تمناها شود

عشق را گو............................. هرچه................... می خواهد شود

با تو اما.................... عشق......................... پیدا می شود
بی تو اما ....................عشق كی.......................................... معنا شود...؟

سلام دوست من :
زندگی یعنی بازی سه ، دو ، یک …
سوت داور............
بازی شروع شد!!!
دویدی ، دست و پا زدی ،
غرق شدی ، دل شکستی ،
عاشق شدی ، بی رحم شدی ،
مهربون شدی…
بچه بودی ، بزرگ شدی ،
پیر شدی
سوت داورــــــ?ــــــــــ
بازی تمام شد...
زندگی را باختی
***
مهم نیست تمام سرزنش ها را می پذیرم
به بهانه تولد حقایق
غم انگیزی که درد را به درد می آورد
و آتش را می سوزاند
سکوت می کنم تا به خاک سپردن آخرین خاکسترهای
آرزوی برباد رفته ام آبرومندانه باشد،
گریه می کنم با شکوه ،
مثل اقیانوس ،
بلند مثل کوه ،
او نمی شنود و نمی داند که ماه ،
خوشبختی مشترک همه بی ستاره هاست

سلام

به خودم به همه به تو که داری این نوشته های ذهن درهم و برهم مرا می خوانی . روزهایی آمدند و رفتند . روزهایی که فقط گذشتشان را فهمیدم اما حالا می بینم هیچ چیز دیگری از آن نفهمیده ام . نه حتی می دانم که آن زمان چه احساسی داشته ام و چه کرده ام . حتی نمیدانم  چگونه به زندگیم نگاه کرده ام . نمی دانم آن روزها خدا بود یا نبود . شاید هم بود . نه حتما بود . اما با من بود ؟

فقط چند لحظه خاطره گنگ ! چند نگاه بیهدف و بسیار حرفهای بیهوده . اینها تمام آنچیزی است که من از این روزها به یاد دارم .

همیشه فکر اینکه کسی وارد زندگیم شود و دلم را به زنجیر بکشد برایم شیرین بود اما تصور اینکه این صیاد دام بنهد و خود صید گونه بگریزد را هیچ وقت نکرده بودم . اما اتفاق افتاد . روزهایی که گذشت این صیاد را دیدم . با مردی آشنا شدم که احساس کردم می توانم در کنار او تجربه زندگی زناشویی را با تعریفی جدید از مفهوم خودم داشته باشم . اما او رفت . بی آنکه من دلیل واقعی اش را بدانم . بی آنکه من حرفی زده باشم . بی آنکه من باعثی بر این رفتن باشم . من فقط نگاه کردم . آمدن و رفتن اورا فقط نگاه کردم ...........ما هیچ ما نگاه ............فقط نگاه .....فقط نگاه . انگار که مسخ شده بودم و وقتی به خود آمدم که تلخی رفتن او جگرم را ژرف می سوزانید .......خدایا ! چقدر دلم برای خودم می سوزد.

همیشه توی ذهنم این جمله یکی از زنان فعال سیاسی ایران بود که می گفت زنان وجه المصالحه مردان می شوند . یادم نمی آید کی بود . دوران دانشجویی ام پر بود از جمله ها و شخصیتهای اینچنینی . اما باورش نکردم تا وقتی که خودم شدم چنین شخصیتی یعنی به نوعی وجه المصالحه اما اینبار به جای مصالحه دعوا رخ داد بین پدرم و کسی که می خواست شاید مرد من شود ....... و هیچ کس حتی نخواست که بداند من چه می خواهم .

و حالا من هرروز بیش از روزهایی که گذشتند دلم برای خودم می سوزد . اما فریاد بر نمی آورم. تا مبادا پدرم لحظه ای احساس گناه یا شرمساری کند . اگرچه احتمالا او از نظر عرفی و سنتی و دینی و هزار کوفت و زهرمار دیگر خود را ولی و صاحب من می داند و چنان محق که در درستی رفتار خود شک هم نکند . اما من که می دانم .......

و باز فریادنمی کنم تا مبادا این مردم لعنتی ٬ این عرف پوسیده بدبو و متعفن ٬ این لجنزار سنت و دیانت ٬ و ذهنهای منجمد اطرافیان و دوستانم آن فریاد را از فشار هورمونهای گندیده بدنم بدانند .

 مسخره نیست؟ بین مردمی زندگی کنی که حرف زدنت ٬ انتخابت ٬ سکوتت ٬ و حتی را ه رفتنت را روی جنسیت و دلیل رفتارت را عضوی بدانند که ...........

نمی دانم چه بگویم ؟ هنوز دچار شوکم ............

خدایا ! کمک کن ..............

 

وقتی او حرف می زد من چون مطمئن بودم از آنسوی سیم نمی تواند مرا ببیند با خودم ریسه می رفتم . وقتی او می گفت دوستم دارد من دلم می خواست کله معلق بزنم . وقتی او گفت که مرا با تمام وجود می خواهد توی دلم یه چیزی هری ریخت پایین و یهویی  ترسیدم . گفتم چقدر گفت خیلی . همیشه ازدوست داشتن زیادی می هراسیده ام  و حالا در دام کسی گرفتار شده ام که اظهار می کند بسیار دوستم دارد آنچنانکه به قول خودش برایم می میرد .و شب خواب ندارد . می گفت نگاههایت دربدرم کرده می گفت چشمش را که می بندد مرا می بیند .  ومی گفت ..... 

حتی این مسافرت چهار پنج روزه هم حال نداد . دیدن دوستان هم نتوانست باعث شود تا یک لحظه حتی یک لحظه این نفرت انگیزی عشق یکطرفه ام را بکاهد .

حالا بازهم دلم گرفته ..دلم یک شانه استوار می خواهد برای ضجه زدن . شانه های مادرم کوچک و پیرند و شانه های پدرم که زمانی استوار می نمود فرو نشسته اند . شانه ای قوی می خواهم . دلم دارد گر می گیرد از  اینهمه تنهایی....

به خودم به دروغ هم دیگر نوید نخواهم داد . از اینهمه دروغی که به خودم می گویم خسته شده ام . ازروزهایی می ترسم که فرای دروغ٬ تلخ و سنگین مرا فرا می خوانند .

مرا بخوانید ... ای همه فرشته های زمینی .من از آسمان بریده ام . مرا  بخوانید

بگذارید وزوز بالهای مگس گونه تان فریبم دهد

فرشتگان آسمانی برشما لعنت . 

همه تان  به درک بروید

فرشتگان زمینی برمن رحمت آورید .

این منم که اینگونه می نالم

برمن رحمت آورید ...........

برای روزهای دلتنگی خودم می نویسم . برای روزهایی که روزمرگی هایم صبح به صبح به من پوزخند  می زنند و پاهای خسته عمرم را قلقلک می دهند . گاه فکرمی کنم  تاوان چه چیز را دارم پس  می دهم . به نفرین کدام کس گرفتارشده ام که اینگونه روزبروز بی تابتر می شوم .مانده ام ..........

می نشینم و امیدوارانه به روزهایی فکرمی کنم که باید خودم را ازاینهمه بار بیهوده تکانده و پای در  راه گذارده باشم .

از این چند تا عکس خوشم اومد کپی گرفتم گذاشتم اینجا . قشنگن نه؟